benim adım gökçe

evde küçük, şirin, agu bagu bi şey olunca son zamanlardaki başlıca modelim o oluyor ister istemez. kardeşimin fotoğraflarını çekmek çok eğlenceli. ama açıkçası ne kadar daha eğleneceğim bilemiyorum, büyüse de kendi blogunu tutmaya başlasa artık diyorum.

bir yaramazlık, tatsızlık, tuzsuzluk  yok çok şükür, bunun yanında iki önemli şey var:

birincisi, artık anasınıfı öğrencisiyim :) bu demektir ki seneye okula başlayacağım :) bu da demektir ki okuma yazma bilmeden bu kadarını yapabiliyorsam okuma yazma öğrendikten sonra neler neler yapacağım :))

ikincisi, artık ablayım :)))))) bir aylık bir kardeşim var şu anda :) son zamanlarda blogumu ihmal edişimin sebebi de bu elbette, evde önce hamile bir kadın sonrasında da lohusa bir kadın ve bir bebek olması sanal işleri epey aksattı haliyle (anladınız siz onu :p ). neyse ki kardeşim çok şirin de bütün zorlukları unutturuyor :))

aşağıda kardeşimin eli var, ben çektim, henüz poz vermeyi beceremediğinden uslu durmadı bir türlü :)

bu arada akıllara şöyle bir soru gelebilir: gökçe kardeşini hiç kıskanıyor mu? ailemin bana olan sevgisinden, bağlılığından, düşkünlüğünden emin olduğum ve şu yaşıma kadar beni sevgiye, mutluluğa doyurdukları ve doyurmaya devam ettikleri ve de edecekleri  için kardeşimi azcık kıskanıyorum tabii. ama ona olan sevgim kıskançlığımı döver, bu da böyle biline.